Eend verkent kust

11 augustus, 23.55 uur.

Om vijf uur vanochtend keken we uit over het Zwin. Er gloorde licht, maar te weinig voor een landschapsfoto. Dus werd het een grenspaaltje met flitslicht. Zelfs bij de Verdronken Zwarte polder moesten we nog wachten op goede natuurlijke belichting. Het eerste tijdverlies was daar. De Paulinaschorren sloegen we daarom over, evenals enkele andere vooraf bedachte kustgebieden. Maar veel ook konden we vandaag wél vastleggen. Jip 'scoorde' over de hele dag 278 foto's om uit te kiezen. Met de fantastische en heel collegiaal uitgeleende apparatuur van Martin. Nog los van enkele prachtplaten van het Zwin, genomen op zondag 10 augustus.

Rond vieren 's middags wachtte ons de Afsluitdijk. Zou het ons toch nog lukken, de héle Nederlandse kustlijn in één dag? Bij de pier van Holwerd de eerste echte pauze, om 18.30 uur. Met kerriesoep en koffie. Om 19.00 uur weer 'en route', naar het Lauwersmeer. De afstanden lijken steeds langer en zwaarder. We droomden vooraf van een betoverende zonsondergang bij ons einddoel, de Punt van Reide. Bij Delfzijl twijfelden we nog sterk, de slaperige zon zat ons op de hielen.  Maar om iets voor negenen vanavond en 590 kilomter verder geschiedde het wonder, getuige de laatste prachtplaat van Jip. Nu, rond middernacht, mijmeren we nog wat in ons logeeradres in het Groningse Drieborg. Straks gaan we weer dromen, misschien wel van een onbekommede Nederlandse kust vol vogels en een uitbundige, dynamische natuur.

Iedereen héél veel dank voor alle bemoedigende en inspirerende steun. Het was als een flinke zeewind in de rug.

Zilte Zeegroet van Jip & Paula

 

18.45 uur, eerste serieuze stop van de dag. Kerrysoep na foto's van wad, kwelders en Hollandse luchten. Groningen komt in zicht, het eind van de laptop-accu ook.

11 augustus, 13.30 uur

ongeveer halverwege dag. We hebben aan aandacht geen gebrek. Iedereen bedankt voor de steun, maar we willen nog wel de zon zien ondergaan in groningen en de afsluitdijk is nog niet inzicht ...

Land van zee

Via kunstwerken als de Zeelandbrug en de Westerscheldetunnel arriveerden we om 16.00 uur bij de gastvrije boerderij in Retranchement. Misschien wel de mooiste plaatsnaam van Nederland. Boerenzwaluwen vliegen je hier om de oren en oude staldeuren worden hier nog in hun waarde gelaten (foto 8). Een eerste verkenning van het Zwin leverde onder meer op: drie soorten sterns, kleine zilverreigers, royaal bloeiend lamsoor en oud-Hollandse wolkenluchten.

De zon is nu onder, buiten roept de steenuil rond de boerderij. Het leven is goed in het land van de zee.

Go duckling, go!

Langzamerhand krijgt de actie de dynamiek die je je bij een natuurlijke kust voorstelt. Heel veel helpende handen brengen de Duck-day van maandag 11 augustus dichterbij. Er wordt flink wat publiciteit gemaakt en dat slaat aan. De reacties zijn overwegend positief en diverse regionale omroepen tonen belangstelling. De kust leeft!

Het is een misverstand te denken dat wij met een auto over het strand rijden. De foto van de eend in de duinen is natuurlijk gefotoshopt.

Vertederend is de reactie van een collega op de site: “Go duckling, go!” Ik stel me daar een moedereend bij voor die tegen haar donsjong zegt: “toe maar eendje, ga maar het water in.” De deux chevaux zal beslist niet ongemerkt langs de kust rijden. Ook al niet dankzij de belettering die wij kregen aangeboden van Objekt Reclame. En dat helpt allemaal bij ons doel de vogels en natuur van kust & duin breed onder de aandacht te brengen.   

Actievoeren (3)

Actievoeren is ook: improviseren. Topfotograaf Martin Hierck liet weten door persoonlijke omstandigheden niet mee te kunnen rijden. Net zo jammer als begrijpelijk. Hij blijft zich wel anderszins voor de actie inzetten, gelukkig maar. Als een Deus ex machina kwam collega Jip uit de lucht vallen om Martin’s plaats in te nemen. Ook Jip is het fotograferen toevertrouwd, en hij mag de professionele apparatuur van Martin lenen. Superaardig. Jip is net zo enthousiast als Martin, dus ook wat dat betreft een prima plaatsvervanger. We hebben vanochtend definitief de rij-datum vastgesteld. Op maandag 11 augustus a.s. rijdt er een cactusgroene eend van Cadzand naar de monding van de Eems om de Nederlandse kust te verkennen. Noteer dat vast in je agenda!

Actievoeren (2)

Amsterdam, eind jaren zestig. In het Stadsblad lees ik een oproep voor een demonstratie tegen de jacht op huilers, die vertederende jonkies van zeehonden. Nooit begrepen dat iemand ongevoelig kan zijn voor die grote kraaloogjes die toch smeken: laat mij leven! Een kunstschilder uit de Amsterdamse Pijp organiseert de optocht. Hij heeft demonstratieborden geschilderd voor wie maar op komt dagen. Dat zijn er nog geen zes. Voordat ik het weet doe ik als kind van negen of tien mee aan misschien wel de kleinste demonstratie ooit in de hoofdstad gehouden. Natuurlijk ben ik er vijftien jaar later weer bij. Nu met de grootste demonstratie, die tegen de kruisraketten. Dat actie voeren bevalt me wel. Als het maar tégen onrechtvaardigheid is, en vóór vrede en liefde. 

En nu organiseer ik zelf een actie. Met Martin. Maar dat valt om de drommel niet mee. Héél veel mensen aangeschreven, aangesproken, warm gemaakt. Actieposters opgehangen, kaartjes gemaakt en verstuurt. Iedereen reageert enthousiast. Maar bijna niemand doneert! We hebben nog twee weken te gaan. Dus kom op lieve mensen, laat je vogelhart spreken! Het is voor een goed doel, de bescherming van de tapuit en al die andere vogels die onze duin en kust zoveel kleur geven! Overigens is wel een leuke geste te melden. De importeur van Citroën, fabrikant van de Deux Chevaux, zorgt voor onze benzine onderweg. Dat waarderen Martin en ik bijzonder.

De actiebereidheid bij mij blijft groot. Maar de vraagtekens groeien of ik wel de juiste persoon ben ook zelf een actie te organiseren! Want de praktijk blijkt weerbarstig. Enfin, ‘en forgeant on devient forgeron’ zullen we maar zeggen. Of in goed Nederlands ‘al smedend wordt men smid’, ook bekend als het aloude gezegde: al doende leert men.

Actievoeren (1)
De actie is nu één week oud. We zijn hartstikke blij met de eerste vier spontane donaties. Maar er moet natuurlijk meer gebeuren. Ons streefbedrag is immers 5.000 euro voor beschermingswerk voor de tapuit. We zullen onze inspanningen moeten opvoeren. Deze week actieposters gemaakt en wederom de actiesite veel onder de aandacht gebracht. Tips gelezen hoe een actie tot een succes te maken. Nu de praktijk nog. En blijven geloven in jezelf. Het gaat lukken!
Behalve het werven van donateurs vraagt de actie zelf ook de nodige aandacht. In één dag de hele Nederlandse kustlijn met de eend, dat vraagt een koel hoofd. Een uitgekiende route, locaties bedenken voor kansrijke fotografie en hopen op een extreem rustige ochtendspits. Want volgens onze routeplanning rijden we dan nét in de regio Rijnmond. ’s Avonds voor het slapen gaan vast de gedetailleerde wegenkaart van Nederland bestuderen. Een garantie voor een rusteloze nacht. 

Waarom deze actie?
Dit voorjaar is Vogelbescherming gestart met het Beschermingsplan Duin- en Kustvogels. Voor een betere natuurkwaliteit van onze kust. Met hernieuwde kansen voor veel vogels van de Rode Lijst. De tapuit bijvoorbeeld. Vroeger algemeen op heidevelden, zandverstuivingen en vooral in onze duinstreek. Maar hun aantal is dramatisch gedaald, van enkele duizenden broedpaartjes tot naar schatting rond de 300 nu. De helft daarvan leeft in de duinen. Waar nog kale zandvlaktes voorkomen of korte vegetaties. Tapuiten rennen over de grond en pikken naar allerlei insecten. Maar veel duin is sterk begroeid geraakt. Daar kan de tapuit niet meer ‘uit de voeten’. Begrazingsprojecten en herstel van open, stuivend duin zijn enkele maatregelen om het leefgebied te herstellen. Op voorwaarde ook dat er voldoende konijnen zijn. Want de tapuit broedt ’t liefst in verlaten konijnenholen.

De wekker gaat om half vijf. Waar ben ik aan begonnen? De euforie van donderdag maakt plaats voor apen en beren op de weg. Is dit allemaal wel haalbaar? De opkomende zon doet de twijfels verbleken. En eenmaal op kantoor bereikt het enthousiasme weer een kookpunt. We gaan het doen!
Met de Eend maken we een campagnefoto. De eerste sponsors worden benaderd en reageren enthousiast. En om drie uur staat onze actie op de website. Er is geen weg meer terug.  

Twee nachtjes slapen geven de actie vorm. We gaan in één dag met een Lelijke Eend langs de hele Nederlandse kustlijn. Begin augustus, wanneer de dagen nog redelijk lang zijn. Martin maakt onderweg foto’s, die we draadloos naar kantoor e-mailen. Pien staat vroeg op en zet de foto’s vanaf zonsopgang op de site. José maakt er een latertje van en doet hetzelfde tot zonsondergang. We koppelen de actie aan het beschermingswerk voor de tapuit. Ambitieus als we zijn willen we inzetten op 10.000 euro. Luisterend naar collega’s met meer realiteitszin maken we daar 5.000 euro van.

Kopje koffie met collega Martin. Zouden we niet samen een ludieke actie kunnen opzetten om de rijkdom van onze kustnatuur te promoten? Martin is een amateur topfotograaf. Dat is alvast een goede invalshoek. En Paula droomt al jaren van een tocht van Cadzand in Zeeuws Vlaanderen tot aan de monding van de Eems in het noorden. De hele Nederlandse kustlijn. We laten dit even gisten.